رسول نازل شدند نه بر ابو بكر . دوم ، آنكه حديث است كه « القرآن يفسر بعضه بعضا » حق تعالى حكايت كرد از روز حنين و فرار جمله اصحاب الّا هفت تن از بنى هاشم . اول ، عباس بود كه چنگ در بغلهء رسول زده بود و نگاه مىداشت و پنج تن سلاح‌ها راست كرده بودند و رسول را از زخم تير محافظت مىنمودند و امير المؤمنين عليه السّلام در قلب گاه جنگ مىكرد و از هر جانبى شمشير مىزد و حمله مىبرد و كافران را هزيمت مىداد تا عرض اسلام بماند و رسول از ميان كافران خلاص يابد . حق تعالى حكايت كرد از آن و فرمود ، لَقَدْ نَصَرَكُمُ اللَّهُ فِي مَواطِنَ كَثِيرَةٍ وَ يَوْمَ حُنَيْنٍ إِذْ أَعْجَبَتْكُمْ كَثْرَتُكُمْ فَلَمْ تُغْنِ عَنْكُمْ شَيْئاً وَ ضاقَتْ عَلَيْكُمُ الْأَرْضُ بِما رَحُبَتْ ثُمَّ وَلَّيْتُمْ مُدْبِرِينَ * ثُمَّ أَنْزَلَ اللَّهُ سَكِينَتَهُ عَلى رَسُولِهِ وَ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ ( توبه 26 - 25 ) . به تحقيق كه نصرت داد خداى شما را در مواضع بسيار و روز حنين كه تعجب آورده بود شما را بسيارى شما پس شما را غنى نساخت چيزى و تنك شده بود بر شما زمين باز پشت دادند شكستگان بازفرستاد خداى سكينه و قرار بر رسول و بر مؤمنان ، اينجا معلوم شد كه سكينه بر رسول و بر مؤمنان و آن على بود و هفت تن از بنى هاشم با وى . اگر على عليه السّلام طرفى را منهزم مىكرد طرفى ديگر كافر را قوت پديد مىآمد حق تعالى به معجزهء رسول على عليه السّلام را مدد داد به ملائكه به نص قرآن ، زمين بدين فراخى بر ابو بكر و عمر تنگ آمده بود كه رسول را در چنان موضعى مخوف به دست دشمن بازدادند و بگريختند . و اگر مسلم داريد كه سكينه بر ابو بكر بود هم مدحى نباشد او را زيرا كه چون به قول رسول واثق و مطمئن نبود و تصديق نكرده و عزم آن كرده كه از خوف بانگ و فرياد برآورد در آن غار و خبر بازدهد به طلب كنندگان رسول . حق تعالى او را تسكين كرد جهت حمايت رسول ، و حزن او چون آن خطاست آنجا معصيت باشد زيرا كه نشايد كه رسول مانع طاعت شود زيرا كه منع رسول به غير از معصيت نباشد در صورت جواز خطا اگر خصم گويد كه حق تعالى با موسى فرمود : أَقْبِلْ وَ لا تَخَفْ ( قصص 31 ) . جواب مىگوئيم كه در مذهب مخالف صغيره بر انبياء روا دارند و جمعى از جبريان كبيره هم نيز ، پس بنا بر مذهب ايشان حق تعالى مانع شد از معصيت . اما به مذهب ما مصنف اين كتاب گويد كه اين معنى اخبار بود بر وجه اعجاز از غيب و